O sol, filtrado polas nubes finas de agosto, deixa caer unha luz dourada sobre a parede do número 90 da rúa Vista Alegre. A fachada, que durante anos pasou inadvertida para os veciños de Vite, agora é imposible de ignorar: unha muller de ollos serenos e brazos amplos ocupa todo o muro, convertida en abrigo xigante para unhas crianzas que, dentro do seu corpo, len, escoitan, aprenden.
NON É SÓ PINTURA. É UN REFUXIO
A artista brasileira Hanna Lucatelli chegou a Santiago de Compostela convocada polo Delas Fest, o festival feminista de arte urbana e contextual que, desde hai sete anos, transforma paredes anónimas en lenzos que falan de xénero, comunidade e memoria. O seu mural, bautizado “Muller, abrigo”, ergueuse coma un tótem que une dúas beiras: o Brasil que viu nacer a Hanna e a Galicia que a acolleu estes días. “Quería que fose un lugar no que os nenos e nenas se sentisen seguros, no que as mulleres fosen gardiás da cultura e da memoria”, explicou.
Ver esta publicación en Instagram
UN ABRIGO CONTRA O FRÍO DO ESQUECEMENTO
O mural non é só un retrato; é unha historia condensada. A muller pintada non ten nome, porque pode ser todas: a avoa que contaba contos á calor da lareira, a nai que pelexa por manter viva a lingua, a mestra que ensinou a primeira palabra escrita. Dentro dela, como no interior dun útero simbólico, as crianzas espertan, comparten libros, sementan novas ideas.
A paleta de cores é a propia do barrio: ocres, azuis e verdes que cambian segundo o día amence radiante ou anubrado. Hai un detalle que case pasa desapercibido: no centro da saia, unha pequena luz dourada latexa sempre, mesmo cando o ceo está gris. É a metáfora visual de que a cultura e o coidado, unha vez acendidos, nunca se apagan.
Ver esta publicación en Instagram
A SEMENTE DO DELAS FEST
Desde a súa primeira edición, o Delas Fest converteuse nun espazo onde o arte público é tamén arte político. Organizado pola cooperativa cultural 7H, o festival aposta pola participación veciñal: son os propios barrios quen propoñen as paredes a intervir, como quen ofrece un anaco da súa casa para ser transformado. Este ano, ademais do mural de Lucatelli, apareceron novas obras en Santa Isabel, Brión e Negreira, todas con selo feminino e ligazón co territorio.
UNHA CIDADE QUE SE MIRA NOS SEUS MUROS
A “Muller, abrigo” quedará agora á intemperie, exposto ao sol, á chuvia e ás miradas de quen pase. Pero tamén quedará na memoria da xente de Vite como un recordatorio de que os barrios son máis que rúas: son corpos colectivos que precisan ser coidados, igual que as crianzas do mural.
Ao final, quizais iso é o que Lucatelli quixo dicir con esta obra: que, ás veces, o verdadeiro luxo dunha cidade non son os monumentos máis famosos, senón os brazos que se abren para acoller.
