Un día poallento, no que a chuvia cala pouco a pouco no corpo dos transeúntes. Un taxi cruza a rúa a toda velocidade, mentres, na parada, múltiples persoas agardan a súa quenda para chegar a puntos lonxanos da cidade. Autoorganízanse, pois é imposible contactar con RadioTaxi, cun sinal que di “liña ocupada” e remata a chamada. Con sorte, poderán compartir taxi ao Gaiás, a un congreso, ao hospital… Sen sorte, mentres a choiva repiquea sobre os seus paraugas, terminarán perdendo a quenda no médico, chegando tarde ao evento ou, directamente, dándose por vencidos. Pero, non se alegren agora que chega o verán. Con sol tamén ocorre o mesmo!
Na actualidade, Santiago de Compostela carece dun servizo de taxis digno, con días de esperas interminables e viaxeiros tirados nas paradas e nas súas propias casas. As competencias sobre este servizo son de carácter municipal. Porén, semella que a alcaldesa da cidade, que cobra por volta dos 63.000 euros anuais, non se enterou de que ten marxe de manobra. Nin ela, nin os tropecentos asesores contratados a cargo do erario público, uns cartos evidentemente tirados ao lixo porque non se dan solucións aos problemas da cidadanía. Na data en que escribo este artigo, faise un ano desde que se celebraron as últimas eleccións municipais. Porén, en todo este tempo, a alcaldesa aínda non tomou decisións relevantes que transformen a cidade, máis preocupada por vivir rodeada de persoas aduladoras que por mellorar a vida da veciñanza. A dos taxis é unha mostra dun problema que, probablemente, quedará para o vindeiro alcalde.
A capital de Galicia precisa de mudanzas que prestixien a cidade, que ofrezan uns servizos dignos á cidadanía e aos visitantes, ás persoas que habitamos os espazos desta cidade milenaria. É por iso que o que se espera de Sanmartín —era ela quen falaba dun goberno achegado á veciñanza— é que saia da súa atalaia na que ir a unha inauguración é xa política de cidade e comece a traballar. En diálogo co sector, con consenso e coa man tendida, como se espera de calquera persoa que presumiu diso toda a vida. Salvo que, como parece, os compromisos quedasen en papel mollado e todas aquelas frases bonitas fosen só slogans preelectorais. Pasado aquel día, pasou a romaría!
Non é de recibo que os taxistas se enteren das solicitudes do BNG e CA á Xunta de Galicia a través da prensa, xa non só porque careza dun consenso mínimo (que tamén), senón sobre todo porque non arranxan o problema de raíz. O caos circulatorio da capital galega, sumado á falta dun servizo de autobuses digno —competencia exclusiva de Sanmartín—, son algúns dos factores que fan que, na actualidade, exista un problema na prestación do servizo de taxis, posto que, se estes tardan 10 minutos en cruzar exclusivamente a Virxe da Cerca, é imposible que poidan atender todas as peticións.
Sanmartín leva desde a súa investidura tentando esquivar calquera asunto, mirando cara á catedral e pensando en facerse crente para encomendarse a Santiago apóstolo a ver se este lle resolve os problemas. Porén, a solución neste caso é evidente: reunións e decisións. Decisións reais, non parches que visten ben na prensa pero non cambian nada. E, se non, facerse a un lado. Xa o dixo o pobo: “Manolete, Manolete, si no sabes torear, ¿pa’ qué te metes?”.
