A historia só será xenerosa coas testemuñas. En Gaza lembrarase o nome de Anas al-Sharif, un mozo reporteiro de Al Jazeera asasinado o 10 de agosto de 2025. Tamén se lembrarán os outros 222 xornalistas asasinados nos últimos dous anos polo exército israelí. Pero quen decidiu eliminar a estes traballadores dos medios quedará condenado para sempre.
Durante 24 longos meses, Gaza converteuse no lugar máis perigoso do mundo para exercer a nosa profesión. Israel prohibe a entrada de xornalistas estranxeiros no territorio, polo que a verdade depende exclusivamente dos reporteiros palestinos —case todos membros do Sindicato de Xornalistas Palestinos, afiliado á FIP—. Moitas veces traballan sen protección e sen refuxio para as súas familias. E, con demasiada frecuencia, son directamente obxectivo.
Nunca antes a profesión xornalística vira unha masacre semellante nas súas filas. A Federación Internacional de Xornalistas, fundada en 1926 e que celebrará o seu centenario en París en maio de 2026, non rexistrou un balance de mortes comparable dende a súa creación, nin durante a Segunda Guerra Mundial, nin en Vietnam, Corea, Siria, Afganistán ou Iraq. Gaza converteuse no peor cemiterio de xornalistas da historia contemporánea.
Mais isto non é unha serie de traxedias accidentais. É unha estratexia clara: matar as testemuñas, pechar Gaza, bloquear o relato. Impedir a entrada da prensa internacional significa silenciar os observadores independentes estranxeiros deste conflito. E nun momento no que o primeiro ministro israelí, Benjamin Netanyahu, promete “recolonizar” Gaza, controlar o relato é tan crucial como controlar o propio territorio. Colonizar tamén significa borrar as ruínas, os mortos, os superviventes e quen conta as súas historias.
Da fronteira norte ata a cidade de Gaza, centos de miles de residentes foron obrigados a fuxir cara ao sur. Pero nin sequera alí hai refuxio: non se ofrece seguridade nin saída. As familias están amoreadas, atrapadas entre as bombas e o mar, sen escape posible das atrocidades desta guerra. Esta realidade de asedio total é tamén a dos xornalistas, condenados a traballar pechados nun enclave onde sobrevivir é cada día menos probable.
Neste contexto, o recoñecemento do Estado de Palestina por parte dun número crecente de países na ONU é simbólico. Pero chega demasiado tarde. Non protexe os vivos nin trae xustiza aos mortos. A diplomacia vai a remolque da historia, pero só despois de que o irreparable xa se consumase.
E entón, quen protexe a estas testemuñas? Nin a ONU paralizada nin as grandes potencias, cómplices a través das súas entregas de armas e do seu silencio. Os xornalistas palestinos continúan sós a súa misión, ata o esgotamento. Ata a morte.
A FIP, pola súa parte, está a actuar sobre o terreo. Apoia directamente aos reporteiros e ás súas familias a través do seu Fondo Internacional de Seguridade. Relata as vidas cotiás dos seus colegas, Sami, Gharda e outros, para que a súa cruel realidade non se reduza a simples estatísticas. E leva anos reclamando unha convención internacional da ONU que obrigue aos estados a protexer os xornalistas e castigar aos seus asasinos. Mentres esa convención non exista, prevalecerá a impunidade e protexerá aos dirixentes israelís responsables destes crimes.
Un recordatorio esencial de que a FIP repite dende hai anos a xornalistas e traballadores dos medios que posúen tarxetas de prensa internacional é: “Ningunha historia paga unha vida humana.” Isto non é un slogan: é unha regra de supervivencia. A misión dos xornalistas non é morrer como mártires, senón informar con seguridade. A súa protección é unha responsabilidade colectiva. Cada casco, cada chaleco antibalas, cada curso de seguridade e de traballo en contornas hostís é vital.
En Gaza, moitos dos nosos colegas pregúntanse: “Para que seguir?” As probas acumúlanse, as testemuñas tamén, e porén, nada cambia. Pero renunciar sería peor, porque o silencio é unha vitoria para os verdugos. Permítelles dicir que non pasou nada.
Cen anos despois da súa creación, a FIP enfróntase á proba máis terrible da súa historia. Gaza converteuse no cemiterio do xornalismo. Se aceptamos que os reporteiros morran alí entre a indiferenza, abrimos o camiño para que outros reximes consideren que o asasinato de xornalistas é un instrumento normal de guerra.
Anas al-Sharif non quería morrer. Quería informar ao mundo, con seguridade. A súa morte, e a dos nosos 222 colegas, obríganos a actuar.
Israel mata xornalistas. Matar xornalistas é matar a verdade. E un mundo sen verdade é un mundo onde os verdugos reinan sen límites.
