Sabías que en Santiago hai un cemiterio para vivos? Se algunha vez paseaches polo barrio de San Pedro, quizais viras o gran portón coas inscricións “Cementerio General, 1847” e, no seu reverso, “Bienaventurados los que mueren en el Señor”. Ao cruzar esta porta, é común atoparse con composteláns descansando no céspede e desfrutando do día entre o que parecen ser antigos nichos.
Pois efectivamente, o espazo en cuestión é a antiga finca de case corenta hectáreas pertencente ao convento fundado a finais do século XIII, que no século XV pasaría a chamarse de Santo Domingo de Bonaval.
En 1912, a igrexa foi declarada Monumento Nacional, e na capela lateral sitúase o Panteón de Galegos Ilustres, onde repousan figuras históricas como Rosalia de Castro, Castelao e Alfredo Brañas. A súa vez, o antigo convento converteuse no Museo do Pobo Galego.
En 1847, a finca situada detrás do convento foi habilitada como cemiterio da cidade, construíndose os nichos que aínda hoxe se poden percorrer. O espazo mantivo esta función ata os anos 60, cando o cemiterio caeu en desuso, quedando en estado de abandono e cuberto de maleza.
Non sería ata os anos 90 que rematarían as obras de restauración e reconversión do cemiterio nun espazo natural. Durante estas obras, trasladáronse os corpos e cinzas a outros cemiterios, como o de Boisaca, e finalmente o lugar reabriu como parque, aínda que sen bancos, o que xerou certa polémica entre os veciños.
