Marx escribiu que a historia se repite dúas veces, primeiro como traxedia e logo como farsa. Estamos a vivilo co Partido Socialista nestes momentos, coa situación política actual en España. Non hai consenso sobre se o goberno actual está a xerar caos. Algúns críticos poderían argumentar que si, mentres que outros poderían defender a xestión do goberno. Como se adoita dicir, “depende de onde veña o aire”: a percepción de algo pode variar significativamente segundo a orixe da información ou a posición de quen a observa.
Corremos o risco de que a representación dramática que vivimos pase de ser unha obra de teatro bufo a unha auténtica traxedia institucional. Señores políticos, non se deron conta, pero este forno xa non está para máis bolos.
Se o trasladamos ao contexto político galego, a dualidade entre dereita e esquerda, e un nacionalismo que xa quedou no pasado, poderíase ver desafiada pola presenza dunha cuarta opción: un partido que se distingue polo seu firme compromiso coa mellora de Galicia en todos os aspectos.
Tanto Alfonso Rueda, como Besteiro e Pontón dedícanse unicamente a prover as súas ideas sen concretar o investimento para levalas a cabo. Estas propostas adoitan quedar no esquecemento, sen recibir a atención que se merecen, coma se aos galegos non lles importase que non se materialicen. Este enfoque superficial e carente de compromiso real representa unha falta de respecto cara ás necesidades e expectativas da poboación galega.
Para dar un cambio á política galega, pódense considerar varias estratexias: desde apoiar partidos políticos emerxentes —como sería o caso de Unión de Cidadáns Independentes— ata promover a participación cidadá e a transparencia na xestión pública.
Un cambio político implica unha transformación do sistema político, e no caso de Galicia, isto podería involucrar unha maior autonomía rexional, unha renovación de liderados ou unha reorientación das políticas públicas. Temos que recoñecer que as demandas de Galicia non están a ser atendidas polos políticos actuais, quen desde as súas posicións non logran materializar solucións concretas.
Unha nova política económica, prioridades orzamentarias, o modelo educativo, a cuestión territorial, as pensións, un marco laboral actualizado, potenciar as infraestruturas e unha profunda rexeneración democrática son a dirección ou enfoque adecuado para lograr unha transformación. Un roteiro que podería levar ao cambio desexado pola nosa sociedade.
