Hoxe, 22 de novembro de 2024 hai 61 anos do magnicidio de John Kennedy, era en España as 7:30 da tarde, eu enterábame pola radio, radio de pilas, que tiña no meu dormitorio, era moi afeccionado á radio.
Naquela época da chamada democracia orgánica, onde manda quen manda, antes da proxección da película, emitían o NO-DO, noticiario informativo, alí podía ver o presidente de Francia, Xeneral de Gaulle, ou Franco en España, ou en Alemaña Konrad Adenauer, todos eran señores maiores, máxime para un rapaz incipiente, a diferenza de eles, en EEUU esta o novo e atractivo presidente.
Renacera o espírito Camelot, a Nova Fronteira.
Á Casa Branca chegara outro modelo de política, a arte, a cultura encontraran o seu lugar da man de Jackie Kennedy, 1961 a actuaciónb do español Pau Casal.
A fotografía que se mostra, a Rosa Kennedy no piano, coas fotos do seu esposo, o seu fillo maior, Josep falecido durante a II Guerra Mundial no canal da Mancha, John e Rober Kennedy, esa mesma foto tivo a xentileza de enviarma.
Máis tarde varias veces tiven a oportunidade de compartir mesa e mantel co seu neto, Robert Kennedy Jr.
A foto que abre o texto é unha das veces que visitei o cemiterio nacional de Arlington.
Tal día como hoxe non só recordamos a John, senón a seu irmán, o admirado Bobby, asasinado en Los Ángeles California Hotel, embaixador o día 5 de xuño de 1968.
América xa non é o que puidera ser.
O seu busto dende a libraría me observa, e mantén viva a memoria.
Por difícil que veñan os tempos sempre hai un lugar para a primavera.
