Nestes días nos que volvo sobre as teorías de Lakoff, penso nunha das partes fundamentais da política segundo el: a autenticidade. Este elemento, segundo explica o cognitivista, dota dunha aura especial os candidatos electorais. A da coherencia. Pensemos en como, na recente campaña estadounidense, moitos falaban de como Harris resultaba “artificiosa”, un proxecto de marketing, mentres Trump bailaba de forma ridícula, tal e como o fariamos a inmensa maior parte de nós nunha voda. El resultaba auténtico, ela non.
Nunha carreira como a das eleccións municipais, a autenticidade mídese a pé de rúa. Non en programas electorais eternos, nin en propostas das que non se acostuman entender todas as consecuencias. Mídense en escoitar pero, sobre todo, en transmitir a idea de que estás escoitando. En tomar notas nunha pequena libreta –se o anotas, has volver a esa petición– ou en que alguén o anote por ti. En formar parte do electorado, ser coma eles. O veciño que toma unha caña coa parella, que mira un partido de fútbol cun par de colegas, que leva os nenos ao parque.
Mais, volvamos con Santiago. En dous anos e medio, a cidade tomará unha decisión fundamental, que marca sempre o futuro non só de catro anos, senón as seguintes décadas. A aprobación de ordenanzas, PXOMs, reformas estruturais modifican o espazo e por iso o candidato ou candidata, a súa autenticidade, resultan determinantes para a escolla veciñal. Hoxe en día só contamos con dous candidatos confirmados de facto para as vindeiras eleccións: Borja Verea, gañador no 2023, e Goretti Sanmartín, segunda nos comicios. Pola banda de CA, o liderado de María Rozas é inexistente –confeso que tiven que pensar o seu nome para escribir o artigo–; pola do PSOE, os tambores de guerra non deixan de soar e, cun liderado de Bouza claramente cuestionado, o rumor de Pedro Blanco como candidato non deixa de estenderse por diferentes círculos.
Autenticidade.
Borja Verea, con cabelo cara aos lados –semellando non pisar un salón de peiteado desde o século pasado– e unhas gafas redondas de botella. Denota un estilo propio –camisa e xersei ou camisa e americana–, un xeito físico co que se sente cómodo, que o identifica e que, sobre todo, é coherente, auténtico. Sempre un sorriso na cara, con problemas concretos que lle importan á cidadanía: a Costa do Vedor, o arranxo de viais, a limpeza no outono. Cuestións solucionables nun primeiro mandato que o goberno deixa de lado. O estilo desenfadado, a conexión coa xente.
Goretti Sanmartín, entrementres, mudou o seu xeito de vestir coa chegada á Alcaldía. É unha decisión comprensible, mais que, ao final, non encaixa coa imaxe que pretende proxectar, co resto da “política”. Iso xera lentamente distancias, pois lle quita autenticidade á persoa. Ademais, o feito de se enlear en cuestións de claro desgaste –a reforma da Virxe da Cerca, por exemplo, que ninguén remata de entender– réstalle tempo para afrontar os problemas reais e básicos da cidadanía, aqueles que, tendo en conta o seu discurso preelectoral, encaixan coa visión dela mesma que creara até o de agora.
A autenticidade para artellar unha maioría real vai ser fundamental de cara aos vindeiros comicios. Vémonos nas urnas!
