Os meses de verán sucédense e, mentres as vacacións dos picheleiros van poñendo frío sobre o expediente de expulsión dos edís socialistas, o plan argallado para culminar coa limpeza do sector universitario do PSOE compostelán —e de todos os non afíns— vai con rumbo fixo cara ao final deseñado por Bernardino Rama co visto e prace —por acción ou omisión— de Bernardo Fernández —mentor de Aitor Bouza—, a quen lle “importa un huevo quedarse sin grupo municipal”, e de José Ramón Gómez Besteiro, con Moisés Rey como brazo executor. Saltaría a sorpresa se ese final, por obra e graza do Espírito Santo, non terminase por darse.
Mais, é preciso retrotraerse ao 28 de maio de 2023 para comprender máis detalles desta operación, da intrahistoria que alonxou o grupo municipal de detentar parte do goberno local e dun dos choques de trens —público e manifesto— entre grupo e dirección. Bugallo, quen no 2019 volvera como alcalde, recuperando a alcaldía para o PSOE despois de dous mandatos en mans do PP e de CA e nos que o partido quedara en só 4 concelleiros de 25 —o mesmo camiño que toma agora—, neste 2023 deixou os socialistas con só 6 actas, un 21% dos votos e sendo superados por 900 votos polo BNG de Goretti Sanmartín.
As contas para a esquerda eran claras: se querían que o partido máis votado —con case o dobre de concelleiros que o segundo—, o PP de Borja Verea, non ostentase o bastón de mando de Raxoi, necesitaban a suma máxica de 13 concelleiros, para a que se facía imprescindible a colaboración de todos os partidos de esquerdas —BNG, PSdeG e CA—. Con todo, unha pregunta rondou a cabeza de moitos composteláns durante o mes de xuño de 2023: ía entrar o PSOE naquel goberno de coalición? A resposta foi non e isto deixou ao grupo de goberno da capital de Galicia xestionando unha cidade de case 100.000 persoas con apenas 8 concelleiros de 25, cun PP que ten tres actas máis que o (des)goberno de Sanmartín.
A explicación para a negativa socialista a entrar no goberno de coalición non se pode buscar na totalidade dos seus concelleiros —que, con figuras como Mercedes Rosón, desexaban entrar nese goberno local e, en boa medida, capitalizar medidas que presuntamente deixaran iniciadas—. Haina que buscar na executiva socialista na que senta Bernardino Rama, que decidiu queimar os edís do sector universitario excluíndoos da xestión do Concello, co obxectivo de forzar paulatinamente a súa saída e, dese xeito, desfacerse de persoas que, evidentemente, son incómodas á estratexia e aos fins que Rama, Santullano e Bouza teñen para o PSdeG compostelán —colocarse e controlar todo o partido, tampouco nos poñamos filosóficos—.
Aquí non importa a terra queimada nin os cadáveres no camiño, senón converter o partido no seu chiringuito, un ermo que, sen dúbida, seguirá baixando nas próximas municipais, mais sen as figuras que lles son incómodas a persoas que, evidentemente, debido á súa mediocridade, precisan desfacerse de calquera que lles poida facer sombra. O episodio das VUT e do expediente é só un paso máis nesa estratexia. Xa se sabe, “cuerpo a tierra, que vienen los nuestros!”.
