O pasado domingo, por se non o sabiades, xogou a selección española de fútbol masculino. Gañaron a final para desgraza dunha militancia que di representar o seu pobo, pero que o entende moi pouco. Tamén pasou outra cousa, fíxose o silencio nas rúas, só interrompido pola celebración ocasional ou pola angustia segundo o momento. Un Obradoiro baleiro, unha Zona Vella concentrada nos seus bares, os barrios nunha tensa calma e a Praza Roxa vibrante e emocionada.
Sorprende que existira un debate real sobre poñer ou non unha pantalla na capital galega. A realidade da cidade agora gobernada por Sanmartín non concorda coa cidade imaxinada pola militancia nacionalista.
Somos precarias, cada día máis precarias. A máxima responsabilidade que temos é pagar un alugueiro que cada día afoga máis a nosa propia existencia. A aspiración de construír unha familia é unha utopía. Non temos vida ou a nosa vida é ese tempo que transcorre entre que saímos de traballar e entramos o día seguinte. Merecemos desconectar, parar un segundo, non pensar no que temos que facer, formar parte de algo colectivo, vivir neste momento e neste lugar. Todos necesitamos momentos así, e que bonito é compartilos, vivilos en público e sentilos nas nosas prazas aínda que sexan só 90 minutos, máis o tempo de desconto. Unha aperta no descanso, falar, dicir unha tolería. Porque ás veces tamén é necesario dicilas. Ao final un sorriso, unha celebración, felicidade. Mañá é luns, mañá xa volveremos pensar.
Parece incrible a normalidade coa que entendemos o espazo público privatizado en terrazas, pequenos fragmentos de historias, consume para estar. Paga e esquece. É sorprendente o medo que dá o espazo público ocupado pola xente, pola veciñanza, por nós as precarias. Queremos ocupar máis prazas e sen ter que pagar. Queremos máis que celebrar e menos reproches que recibir. Queremos que a veciñanza tome as rúas e que comparta a súa vida, e non unha cidade coma un parque temático.
Temos que afrontar moitos debates de como queremos a nosa cidade. Dediquemos os nosos esforzos a iso. Non temos que loitar en todas as batallas e non todo o que non compartimos ten que ser unha loita. Alcaldesa Sanmartín, a política non está para roubarlle á cidadanía uns 90 minutos de tranquilidade, senón para conseguir que eses momentos non existan só cada 4 anos.
