Redacto as derradeiras liñas para Xornal de Compostela. Xa fóra. Xa exento das normas. Pensando no futuro, no da cidade que me acolleu varios anos. É por iso que a miña mente voa cara a Borja Verea, cara á persoa con ilusión, con ganas, con ideas para liderar o Santiago de Compostela do futuro. El, sempre con ese sorriso de quen confía nas persoas para artellar as oportunidades, para construír a cidade que calquera picheleiro merece.
Mentres as miñas palabras flúen polo papel, sei que lle estou poñendo punto e final a unha etapa. É por iso que non deixo de pensar nas persoas, en quen, coma Borja, acredita na cidade, confía no seu potencial. Iso é, no fondo, un grande alcalde, unha persoa que quere a Compostela tal e como é, sabendo todo o que ten para ofrecer. Hai momentos nos que dicir adeus se fai duro. Poñer punto e final. Salto de parágrafo. Non obstante, voume feliz.
Hai cidade que se revolve contra unha Goretti Sanmartín sen maioría e sen vontade de cumprir co que se dixo e cun Borja Verea que segue centrado nos barrios, en coñecer o que acontece en cada espazo. Mentres, Aitor Bouza, Pedro Blanco, Santullano etc. non fan máis que perder o tempo en gañar visibilidade. En tentar construír o relato de quen non ten nada que achegar á cidade. Rosón segue fiel. E con ela os edís. Pero no ermo que se xerou no PSdeG é imposible predicar. Desde a diferenza coa súa decisión, ela defendeu o que di o seu partido. Coherencia, honradez, cumprir. Como, se no pasado mandato, apostaches por unha cuestión, agora te podes desdicir? É imposible se se manteñen os principios. Por iso tanto ela como os seus compañeiros adoptaron a decisión coherente. A difícil. E, sen concordar, os meus respectos.
É por iso que sempre confiarei en quen ten unha idea clara, unha visión sobre o que se espera da cidade. Non quero concordar, senón confiar no futuro. Confiar en todas esas persoas que soñan unha Galicia en positivo, unha capital en positivo. Por iso admiro a Borja Verea e a Mercedes Rosón. Porque, na súa cabeza, reside o mañá da cidade, o pensamento de todo o que artellar. Sempre sinto admiración cara a todas as persoas que acreditan no futuro. Cara a Borja, cara a Mercedes. Cara á coherencia.
E hoxe só me queda dicirlles ‘adeus e grazas’. Grazas por estar. Por ser. Por querer ser. Compostela e Galicia agradeceranllo.
