A banda Acouga, nacida en Pazos de Borbén no 2022, chega hoxe a Santiago dentro da programación do festival SiSon, a pouco de presentar o o seu disco Ámbar, gravado en Cimática Studios e cunha colaboración de Grande Amore.
O grupo, formado por Carlos, Gabi, David e César, define a súa música como unha aposta por unha xeración que non acouga, que busca mudar o mundo sen renunciar ás súas raíces. Antes de pasar esta noitiña polo SiSons Festival ás 20:30 e de actuar no Riquela o próximo 21 de novembro, Xornal de Compostela conversa con eles sobre a súa traxectoria, o seu vínculo co territorio e o papel da lingua galega na escena musical actual.
Ver esta publicación en Instagram
Vós nacestes en Pazos de Borbén. Que papel xoga para vós comezar neste lugar?
Pazos de Borbén era o sitio no que tiña que nacer Acouga, porque é de onde somos nós, onde nos criamos, nos coñecemos e facemos vida. É o noso local, o noso concello. Non tiña sentido nacer noutro sitio.
Sempre nos sentimos moi vinculados a el, temos un orgullo local bastante arraigado. Carlos, David e máis eu somos de Pazos, e aínda que Luís, o baixista, vén de Marín, ao final a identidade do grupo nace aquí. É un concello rural, que aínda ten moito por desenvolverse, e queremos poñelo en valor tamén dende a cultura. Parécenos importante que existan grupos que nacen e medran dende o rural.
Reivindicades moito esa orixe. E por que o nome ‘Acouga’?
Queríamos un nome curto, con pegada, directo, e que fose claramente galego. Acouga pareceunos perfecto porque tiña esa sonoridade e tamén un punto irónico: fala de calma e sosego, pero nós facemos unha música moi enérxica. É unha palabra bonita e con carácter. Algúns pensaban que viña dun EP de Machina, que ten mesmo nome. É unha das nosas bandas de referencia, pero non: o nome saíu de nós, por pura intuición. Gustábanos como soaba e como nos definía.
En tres anos conseguistes moita presenza en escenarios galegos. Como valorades o camiño percorrido dende o 2022?
A verdade é que foi unha pasada. Ás veces, cando vas vivindo o presente, non valoras o que logras, pero botando a vista atrás decatámonos de todo o conseguido. Tocamos con bandas que admiramos e estivemos dúas veces na Capitol, que para nós é unha referencia. Conseguimos conectar con moitísima xente, dentro e fóra de Galicia. Para un proxecto que naceu entre tres amigos de Pazos, é un orgullo enorme.
E agora que ides presentar Ámbar, que expectativas tedes de cara ao futuro?
Queremos seguir medrando, tocando máis en directo, gravando novas cancións e atopando o noso propio son. Gustaríanos chegar a máis xente e consolidar unha voz propia dentro da música alternativa galega, dentro do post-hardcore, pero sempre con naturalidade. O máis importante é manter o proxecto como algo serio pero distendido, entre amigos, desfrutando do que facemos. A música en galego neste xénero é case utópica, pero aí seguimos, con ilusión e realismo.
Percibides que existe unha escena consolidada de post-hardcore en Galicia?
Non, a verdade é que non. Hai bandas boísimas, pero non unha escena profesionalizada. En Galicia non hai xente que viva do metal ou do hardcore ao cen por cen. É un xénero minoritario e custa moito atopar espazos, aínda que cada vez hai máis público interesado e máis propostas novas.
Precisamente, o público novo parece estar máis atento á música en galego. Como o vedes?
Agora mesmo hai un agromar de público brutal. Está de moda facer música en galego, e iso é moi positivo. Grupos como The Rapants, De Ninghures ou Fillas de Cassandra están enchendo salas e festivais, e iso normaliza o consumo de música na nosa lingua. O mellor de todo é que non é só xente que fala galego: hai moita xente que o sente como algo propio e que o valora. Para nós, ese é o maior éxito posible.
Por que credes que medra a música en galego mentres o número de falantes diminúe?
Cremos que a xente nova está buscando experiencias máis próximas, máis auténticas. Nun mundo tan globalizado, a música en galego dálle ás persoas unha sensación de pertenza, algo emocional. É como o regreso ao analóxico: queres algo que poidas tocar, algo que sexa teu. A música feita aquí, na túa lingua, conecta máis. Non é só unha cuestión lingüística: é unha cuestión de identidade e de emoción compartida.
Falando de estilo, o voso son combina hardcore, rock, pop e metal. É algo planificado ou intuitivo?
Ao principio facíamos o que nos apetecía en cada momento, sen pensar demasiado. Agora si que buscamos darlle máis coherencia ao conxunto, definir mellor o noso son. Pero seguimos sendo un grupo que se move por intuición. As influencias chegan sen decatarte: escoitas algo, tócalo, e queda dentro. Non temos unha banda modelo, pero si moitas referencias que nos inspiran.
Participades agora no SiSons Festival, compartindo cartel con Bala. Que supón para vós?
É unha oportunidade moi especial. É un festival que aposta pola diversidade musical e polos proxectos novos, e estamos moi agradecidos por formar parte do cartel. Compartir escenario con Bala, unha banda recoñecida en todo o mundo, é un orgullo enorme. Ademais, tocar en espazos como a Capitol é un luxo para grupos que non sempre temos fácil acceder a eses escenarios.
E que pode agardar o público do voso concerto de hoxe en Compostela?
Vai ser un concerto moi especial, o primeiro coa incorporación do noso novo baixista. Queremos ofrecer un directo máis fiado, con máis sentido e unha posta en escena coidada. Vai ser o inicio dunha nova etapa para nós: con moita enerxía, movemento e ganas de pasalo ben. Quen xa nos viu en directo notará cambios, porque non imos repetir o de sempre: é algo novo.
E para quen queira repetir, haberá máis ocasións de vervos en Compostela?
Si, volvemos o 21 de novembro ao Riquela, onde faremos un concerto longo, dunha hora e pico, con colaboracións e algunhas sorpresas. Vai ser unha noite especial e, sobre todo, unha maneira de seguir compartindo con quen nos acompaña desde o principio. Ao final, iso é o que nos move: conectar coa xente e seguir gozando do camiño.”
