O desaloxo dunha acampada non significa necesariamente o final dunha mobilización. Mentres na Porta do Sol de Madrid a intervención policial desta madrugada puxo fin á presenza das últimas tendas da protesta pola vivenda, en Santiago de Compostela as persoas concentradas na praza do Obradoiro manteñen a súa decisión de continuar. A pesar de coñecer o sucedido na capital española, os participantes na acampada compostelá aseguran que non teñen intención de abandonar o espazo porque consideran que aínda non se cumpriron os obxectivos que motivaron a protesta. A decisión, explican, dependerá da súa propia asemblea, xa que as diferentes acampadas funcionan de maneira independente, aínda que manteñen unha comunicación constante.
O conflito pola vivenda continúa así presente no centro de Santiago, onde ducias de tendas seguen ocupando parte da praza do Obradoiro e as persoas participantes se organizan para manter a mobilización. Algunhas pasan a noite, outras colaboran durante o día e tamén hai quen participa nas quendas de vixilancia ou nas asembleas. O cansazo acumulado e o medo a posibles consecuencias non desapareceron, segundo recoñecen os propios manifestantes, pero tampouco a vontade de seguir reclamando solucións para unha problemática que, como insisten, afecta de maneira especialmente intensa ás persoas que atopan maiores obstáculos para acceder a unha vivenda. A continuidade da protesta compostelá prodúcese despois de que a Policía Nacional, en coordinación coa Policía Municipal de Madrid, executase esta madrugada o desaloxo das 334 persoas que permanecían na Acampada 26S da Porta do Sol. A intervención rematou con dúas persoas detidas, segundo a información trasladada.
“NON TEMOS INTENCIÓN DE MARCHAR”
En declaracións aos medios de comunicación, David Gallo, un dos portavoces da acampada do Obradoiro, confirmou que as persoas mobilizadas en Santiago están ao tanto do sucedido en Madrid, pero insistiu en que non contemplan polo momento retirar as súas tendas. Gallo explicou que a decisión responde a que as reivindicacións que motivaron a protesta aínda non se consideran satisfeitas. Por este motivo, a acampada continúa sen establecer unha data para o seu levantamento. “Non chegamos aínda ao punto de sentarnos e pensar en cando imos desacampar porque non consideramos que se teñan acadado os obxectivos que tiñamos. Ata que isto non se produza, non temos intención de marchar”, afirmou.
O portavoz destacou tamén que as diferentes acampadas pola vivenda son “independentes” entre si, polo que as decisións adoptadas nunha cidade non determinan necesariamente as actuacións das persoas mobilizadas noutras localidades. Segundo explicou, cada protesta conta coa súa propia organización e son as respectivas asembleas as que toman as decisións sobre a súa continuidade, aínda que existe unha comunicación constante entre elas. Por tanto, o desaloxo da Porta do Sol non supón, segundo trasladaron os participantes no Obradoiro, que a mobilización de Santiago teña que seguir o mesmo camiño.
“ATA QUE O CORPO AGUANTE E O DECIDA A ASEMBLEA”
Outra das persoas que participan na acampada compostelá, identificada como Alex, insistiu na vontade de manter a protesta mentres as forzas o permitan e así o acorde o colectivo. “Ata que o corpo aguante e o decida a asemblea”, asegurou sobre a duración da mobilización. A súa intervención serviu tamén para reivindicar que a crise da vivenda non afecta exclusivamente ás persoas que teñen un emprego ou que forman parte da clase media, senón que existen outros colectivos que afrontan dificultades especialmente importantes para acceder a un fogar.
Alex chamou a atención sobre a diversidade de situacións persoais e sociais das persoas afectadas, entre as que mencionou a quen vive na rúa, a persoas sen documentación administrativa e a traballadoras sexuais que non dispoñen de contratos. “Hai persoas en situación de rúa, hai persoas sen papeis que non poden acceder a unha vivenda, traballadoras sexuais que non teñen contratos nin ningún tipo de dereito; non é só a vivenda para a clase media ou para os que teñen traballo. Hai moita xente que non ten ningún tipo de oportunidade”, subliñou. Con estas palabras, a persoa participante na protesta quixo poñer o foco na situación dos colectivos máis vulnerables e na necesidade de que as reivindicacións pola vivenda teñan en conta realidades distintas ás das persoas con emprego e recursos económicos.
AS DIFICULTADES PARA ACCEDER Á VIVENDA NON SON IGUAIS PARA TODOS
Na mesma liña pronunciouse outra das persoas acampadas, María, que destacou como determinadas circunstancias persoais poden engadir novas dificultades á procura dunha vivenda. Segundo explicou, se atopar un lugar onde vivir xa resulta complicado para unha persoa branca, heterosexual e sen animais, a situación pode ser aínda máis difícil para quen pertence a outros colectivos. María mencionou expresamente as persoas racializadas, as pertencentes ao colectivo LGTBQ+ e as persoas sen papeis, ás que situou entre os grupos que afrontan maiores obstáculos na procura dun fogar. As persoas participantes na acampada insistiron en que é tamén por estes colectivos polos que consideran necesario continuar coa protesta no Obradoiro. Neste contexto, reiteraron a súa intención de permanecer na praza “ata que o corpo aguante e o decida a asemblea”, mantendo a reivindicación do dereito á vivenda como motivo central da mobilización.
DUCIAS DE TENDAS E DÚAS ASEMBLEAS ABERTAS CADA DÍA
A pesar de que as persoas organizadoras deixaron de realizar un reconto diario dos participantes, ducias de tendas continúan instaladas nunha parte da praza do Obradoiro. A protesta mantense grazas á participación de persoas que se van incorporando en diferentes momentos da xornada, ben para colaborar nas tarefas de organización, realizar quendas de vixilancia ou pasar a noite no espazo. Alex explicou que a acampada celebra dúas asembleas abertas cada día, nas que as persoas participantes poden intervir e tomar parte nas decisións colectivas.
A organización non esixe unha presenza permanente, xa que moitas das persoas mobilizadas deben compatibilizar a protesta coas súas responsabilidades laborais, académicas ou persoais. “Temos dúas asembleas ao día que son abertas e a xente tamén vai e vén. Non tes por que estar todo o tempo porque traballamos, estudamos, buscamos a vida, etc. (…) Por moito que vaian minguando as forzas, porque ás veces estamos cansos, queremos seguir loitando”, afirmou Alex. As súas palabras reflicten unha das dificultades que recoñecen os propios participantes: o desgaste físico e persoal que supón manter unha mobilización prolongada, especialmente cando debe combinarse coas actividades e obrigas cotiás. Con todo, as persoas acampadas aseguran que o cansazo non modificou polo momento a súa decisión de continuar no Obradoiro.
MEDO A UN DESALOXO OU A POSIBLES MULTAS
O sucedido en Madrid tamén motivou preguntas sobre a posibilidade de que se produza unha actuación semellante na praza compostelá. Consultadas sobre se recibiron algunha notificación do Goberno municipal para proceder ao desaloxo, as persoas acampadas aseguraron que descoñecen se se produciu algún contacto neste sentido. Os participantes recoñeceron, ademais, que existe “medo” ante a posibilidade de sufrir agresións ou recibir algún tipo de multa por parte das autoridades. Non obstante, insistiron en que ese temor non debe impedirlles continuar coa mobilización. “Sempre hai medo, pero se non combatemos ese medo non chegamos a ningún sitio”, concluíron.
O OBRADOIRO MANTÉN A PROTESTA TRAS O DESALOXO DA PORTA DO SOL
Mentres a acampada da Porta do Sol foi desaloxada esta madrugada nunha intervención policial que rematou con dúas persoas detidas, a mobilización pola vivenda en Santiago de Compostela continuará sen unha data fixada para a súa finalización. As persoas participantes reiteran que as diferentes acampadas manteñen unha comunicación constante, pero adoptan as súas decisións de maneira autónoma e a través das respectivas asembleas.
No caso do Obradoiro, a continuidade da protesta está vinculada ao cumprimento dos obxectivos que as persoas acampadas consideran aínda pendentes. David Gallo insiste en que non chegou o momento de valorar cando abandonar a praza, mentres Alex e María reivindican que a mobilización tamén debe servir para visibilizar as dificultades de acceso á vivenda dos colectivos máis vulnerables. Entre o cansazo, a organización diaria, as dúas asembleas abertas e o temor a posibles actuacións das autoridades, os participantes manteñen a súa decisión de seguir acampados. A súa posición queda resumida na frase coa que explican ata cando pretenden continuar: “Ata que o corpo aguante e o decida a asemblea”.
