A situación do servizo municipal de bombeiros volveu ao centro do debate en Santiago despois dunha mensaxe publicada polo propio corpo nas súas redes sociais. A través dun informe comparativo, os profesionais alertan de que a cidade conta cun dispositivo estruturalmente inferior ao doutras urbes con características case idénticas, como é o caso de Toledo.
Na súa exposición, os bombeiros destacan que ambas localidades comparten casco histórico protexido, rúas de difícil acceso, edificación antiga, presenza constante de visitantes e unha densidade de poboación semellante. Porén, subliñan que Compostela, con arredor de 98.000 habitantes, recibe un volume de persoas e de actividade superior ao da cidade manchega, ademais de concentrar espazos de especial protección como a Catedral ou o seu conxunto monumental.
A comparación céntrase nos operativos mobilizados recentemente en cada cidade. Segundo detallan, no incendio atendido en Toledo participaron 20 profesionais, manténdose ademais persoal no parque para responder a unha segunda emerxencia. O dispositivo incluíu 1 suboficial, 1 sarxento, 3 cabos, 12 bombeiros, 2 bombeiros de laboratorio e 1 telefonista, o que permitiu establecer equipos simultáneos, realizar relevos e garantir unha coordinación completa.
Fronte a isto, o servizo compostelán explica que, na mesma xornada, traballou cunha dotación de 9 efectivos. No operativo interviñeron 1 xefe de dotación, 1 xefe de equipo, 6 bombeiros e 1 telefonista, sen que quedase persoal dispoñible no parque para atender outra chamada. Os profesionais lembran que o Plan de Emerxencias Municipal (PEMU) fixa un mínimo de 12 bombeiros operativos por quenda, unha cifra que —aseguran— leva anos sen cumprirse.
Dende o corpo de bombeiros formúlanse unha pregunta directa: “Como é posible que unha cidade maior, capital de comunidade, con máis exposición ao risco e un patrimonio incalculable, poida ser atendida por dotacións tan inferiores ás doutra con características similares?”. Engaden que, con só nove bombeiros, non é posible garantir a mesma capacidade de resposta ante un escenario complexo.
O servizo insiste en que o problema non reside en comparar modelos por competir, senón en “entender o que está en xogo”. E conclúe que Santiago merece un dispositivo preparado para os peores escenarios, non unha estrutura baseada en mínimos que depende, demasiadas veces, da mellor das circunstancias.
